The Who

…De bel ging.

Ik keek als jochie van 11 met kort stekeltjeshaar, blauwe ogen zo licht als de nazomerse lucht van 2004 door de ramen om te kijken wie voor de deur stond. Ik zag gelijk dat het een muzikant was. Die hebben dat soort uitstraling.

“Hoi, ik ben Paul. Paul Muller. En ik speel basgitaar.”
De man met een breed postuur kwam ons huis binnen. Hij had een stapel cd’s en videobanden bij zich.
Hij wou mij wat vertellen over zijn favoriete band.
Hij zat wat te rommelen aan onze cd speler.
Er kwam hard geluid uit.                 Ik vond het niets. Het had beter gekund, net zoals Genesis.

Dankje Paul, Paul Muller.
Dankje dat je me in contact hebt gebracht met de band waarmee ik zo bijna opgegroeid ben.

De band die mijn favoriet is.