…De bel ging.

Ik keek als jochie van 11 met kort stekeltjeshaar, blauwe ogen zo licht als de nazomerse lucht van 2004 door de ramen om te kijken wie voor de deur stond. Ik zag gelijk dat het een muzikant was. Die hebben dat soort uitstraling.

“Hoi, ik ben Paul. Paul Muller. En ik speel basgitaar.”
De man met een breed postuur kwam ons huis binnen. Hij had een stapel cd’s en videobanden bij zich.
Hij wou mij wat vertellen over zijn favoriete band.
Hij zat wat te rommelen aan onze cd speler.
Er kwam hard geluid uit.                 Ik vond het niets. Het had beter gekund, net zoals Genesis.

Dankje Paul, Paul Muller.
Dankje dat je me in contact hebt gebracht met de band waarmee ik zo bijna opgegroeid ben.

De band die mijn favoriet is.

Stadde. Gronings.
Tenminste, dat hebben ze me verteld. De stad Groningen. De stad waar ik mijn hele leven in ronddwaal op zoek naar een vriend voor het leven. Ik heb er inmiddels al wel genoeg, hoor.
Maar alles wat je wil vind je er. Alles is er te zien. Er is niet ‘zoveel’ te zien – Alles is er te zien.
En het grappige is, is dat volgens mij weinig dat ontdekt hebben.

Mijn favoriete plek is het spoor.
Want vanaf daar kun je zó de stad in kijken.

Je weet dingen over mij,
die ik je nooit heb verteld.
En witte lichtvervaging in de lucht,
die van je energie kwam.
De ogen van de broer en ik,
vormen samen een spiegelbeeld.
Je vrienden rennen weg,
net als ik.

Alles wat je weet is echt verkeerd,
neem de tijd, want mijn ziel is breekbaar
wanneer ik onderga.

Soms volgen ze mij.
Soms vragen ze aan mij;
waar is eigenlijk jouw verdediging?

Soms is nooit.
Soms is nooit gelukkig voor mij.
Waar heb je me gezien?

En je kruisde de nacht af.

Ik ben een klootzak op zijn tijd.
Ik ben een moeilijke op mijn tijd.

En er was eens een veranderaar.
En ik denk dat hij een kunstenaar is.
Die de wereld verandert, voor alle mensen.

En ik was wederom mijn eigen spel aan het spelen,
iedereen dacht dat ik gestoord was.
Volgens iedereen moest ik naar de hel.

Je hebt het rode licht hier gezien…

Ik ben de winnaar voor altijd.
Ik ben de sterkste en het maakt niet uit
hoeveel tijd dat kost.

Het is nu avond en ik heb zicht op de zon. De enige zon die er is. Ik heb op zich wel het beste uitzicht wat ik me kan voorstellen. Water, gebouwen en zon. Ik hou van de stad. Het platteland vol met neonazi’s en gereformeerde kerkjes – ik weet het niet. De stad heeft iets zekers en iets nuchters.

Ik heb geen zin in hulp of iets dergelijks. Ik wil je ook niet dwingen om het te lezen.

Maar kijk gewoon wie ik ben en wat ik wil worden.